یادگارخودم

واتس آپ رو باز می کنم ، یه پیام از دوستم دارم ، دوست نزدیک ، مهاجرت کرده ، از معدود دوستایی بود که مونده بود و برای موندن حسابی جنگید ، همیشه بهم زنگ میزد و امید میداد که شرایط عوض میشه و دوباره باهم پروژه می گیریم ، خیلی پروژه باهم انجام داده بودیم ، وقتی پیامش رو دیدم قلبم فشرده شد ، هر کدوم از دوستام که توی این سالها رفتن ، انگار یه قسمتی از جسم و روحم رو کندن و باخودشون بردن ، نگاهی به خودم می کنم ، دیگه چیزی ازم نمونده ، چه نسلی شدیم ما ، نسل آوارگان ، چه اونایی که رفتن و چه اونایی که موندیم ........ یادگارخودم...